Na de spoedzoeker lichten we in onze serie over het onderzoek naar woonruimteverdeling in Holland Rijnland het tweede type woningzoekende uit: de spoedwenszoeker.
Voor dit onderzoek vroegen we ruim 170.000 ingeschreven woningzoekenden hoe het voelt om een woning te zoeken. Daaruit blijkt dat dé woningzoekende niet bestaat. We onderscheiden vier typen: de spoedzoeker, de spoedwenszoeker, de wenszoeker en de voorzorginschrijver. Met elk een andere behoefte en een andere kijk op wat eerlijk is. Met de uitkomsten van het onderzoek willen we de woonruimteverdeling toekomstbestendig maken, op basis van feiten én de stem van woningzoekenden zelf.
Wie is de spoedwenszoeker?
Iemand die zelf aangeeft zo snel mogelijk te willen of móéten verhuizen, maar alleen naar een woning die echt past bij de eigen situatie. Hiermee onderscheid dit type woningzoekende zich van de spoedzoeker, die weinig tot geen eisen heeft bij de woning. Ook bij deze groep is de woonbehoefte hoog, maar is de wens een belangrijk onderdeel van de zoektocht.
Soms is deze wens uit nood geboren: een oudet met co-ouderschap die dicht bij de school van de kinderen moet wonen; iemand die slecht ter been is en in een zorggeschikte woning dicht bij openbaar vervoer moet wonen; of iemand die door terugval van inkomen een goedkopere woning zoekt. Ongeveer 19% van de ingeschrevenen ziet zichzelf als spoedwenszoeker, dit zijn circa 33.000 mensen. Hun kansen zijn moeilijk te overzien en het passende aanbod is beperkt. Dat levert veel stress en onzekerheid op.
Deze spoedwenszoeker:
- Is relatief jong: 43% is 35 jaar of jonger
- Is vaak alleenstaand (43%), alleen met kinderen (17%) of met twee volwassenen (17%)
- Laat een gemengd beeld qua woonsituatie zien: 31% woont in een sociale huurwoning, 23% bij ouders en relatief vaak in een particuliere huurwoning, tijdelijke woonoplossing of een studentenhuis
- Zoekt relatief vaak al vijf jaar of langer, in een gemiddelde prijsklasse
Wat zij nodig hebben:
Perspectief en vertrouwen (37%), niet te lang wachten (24%) en voldoende woningen (20%). Ook hier is de beleving zwaar: 87% ervaart het zoeken als negatief. Perspectief uit zich bij deze groep uit zich in het volgende gevoel: “het zoekproces maakt me wanhopig en put me uit. Geef me uitzicht.” Zij vragen:
- Verlaag stress door positie en kansen zo duidelijk mogelijk te maken.
- Vergroot gevoel van regie over de situatie met tips, persoonlijke suggesties en alternatieve routes.
In hun eigen woorden:
“Een zware en lange strijd zonder uitzicht op snelle kans op een woning.”
“Je hebt geen idee of je kans maakt op iets dat bij je past.”
“Alsof je constant tegen een muur aan loopt. Iedereen lijkt meer kans te hebben dan jij. Ook al doe je je best.”
“Ik krijg nu geen huizen meer te zien die ik vijf jaar geleden wel zag.”
Deze groep zoekt geen willekeurig dak, maar een woning die past. Daarvoor is vooral duidelijkheid nodig over de eigen positie en kansen. Dat nemen we mee in de gesprekken met gemeenten om te komen tot een nieuwe regeling voor woonruimteverdeling. Maar ook door zelf kritisch te kijken naar het platform Huren in Holland Rijnland, en de kwaliteit van de daarop aangeboden advertenties.
2-pager onderzoek Woonruimteverdeling: Beleving en waarden van woningzoekenden
