Het zal de leeftijd wel zijn. In de levensfase tussen jong en oud komen twee onderwerpen bijna altijd terug in gesprekken met vrienden uit hetzelfde tijdperk. Welke twee? Ouder wordende ouders en de woonwensen voor later. Eerst maar over die eigen woonwensen.
Lange tijd is dakloosheid in Nederland als een zorg- en opvangprobleem gemanaged, maar sinds enige tijd is de focus eindelijk verschoven naar wonen en volkshuisvesting. Want dakloosheid is in de eerste plaats een woonprobleem. De gemene deler tussen alle dakloze mensen is dat het hen ontbreekt aan een thuis en dat een thuis de basis is om uit dakloosheid te komen. Dat is eindelijk het uitgangspunt van het nationale dakloosheidsbeleid. Wij van Straat Consulaat zijn als onafhankelijke belangenbehartiger gericht op uitbannen van dakloosheid dan ook met name bezig om ervoor te zorgen dat spelers op het gebied van wonen hun rol en verantwoordelijkheid pakken. Waaronder uiteraard corporaties.
In 2002 kwam ik terecht in een bewonerscommissie, en ik voelde me als een vis in het water. Regelen en meedenken voor onze eigen straat, er was inmiddels een huurdersorganisatie opgericht en wij waren regelmatig in gesprek met deze mensen. Leuk, een breder veld om in te werken, dacht ik, en prompt kwam de vraag of ik bij huurdersorganisatie De Huurderij wilde komen. Hmm, wat moest ik doen? Ik vond het wel leuk en een eer dat ik daarvoor gevraagd werd. En als ik mijn petten kon scheiden, wilde ik het wel proberen. En dat kon. Zo werd mijn water groter om in te zwemmen. Wat heb ik veel geleerd en wat hebben we toen al een hoop bereikt!
Voor een corporatie zijn je huurder en de gemeente belangrijke stakeholders. Een stakeholder waar aandacht de basis is van de relatie. Hoe maak je een samenwerking succesvol? Met een gedeeld doel: het zorgen voor betaalbare, kwalitatieve woningen voor de inwoners, zo ook die van Katwijk. Én de bereidheid van beide partijen om elkaar te begrijpen en elkaars belangen en kansen serieus te nemen.
